Column: We moeten nu voor de Afrika Cup gaan

n de maand juni is het in de voetbalwereld vaak rustig. Clubs die niet voetballen, voetballers die van hun vakantie genieten en zeer weinig voetbal op de televisie. Juist in deze maand was er alles te doen geweest rondom het Marokkaanse elftal, terwijl er twee zeer belangrijke wedstrijden op het programma stonden.

Door het gelijkspel van Marokko tegen Kameroen had ik nog vertrouwen in WK-kwalificatie. In mijn rekensom zouden de Ontembare Leeuwen en de Atlasleeuwen in Marokko uitvechten wie naar het WK mag. Maar dan moest Marokko wel eventjes afrekenen met Togo.

Een betere tegenstander kon Marokko niet wensen, want alles werkte namelijk tegen bij de Togolesen. Sterspeler Adebayor geschorst en boos, spelers kregen geen geld, trainingskamp in Ghana ging niet door, kortom een tegenstander waar Marokko volgens El Haddaoui makkelijk izjen 2-0, 3-0 van kon winnen.

Niet dus. Marokko stelde opnieuw teleur en speelde 0-0 gelijk. Om maar gelijk over de wedstrijd te beginnen was ik verbaasd over de opstelling en tactiek die Lemerre hanteerde. Hij speelde met dezelfde opstelling als tegen Kameroen en iedereen had in die wedstrijd gezien dat Marokko voorin nog wat tekort kwam. Toch besloot hij om met El Hamdaoui als enige spits te spelen, terwijl Marokko één doel had: scoren. De tactiek deed ‘m al helemaal: lange ballen naar voren en voorzetten vanaf de zijkanten waarbij de ballen makkelijk werden weggekopt door de lange Togolesen. Volgens de Marokkaanse arts Hefti is het zeer opmerkelijk dat de spelers na een lang seizoen nog zo fit waren. Ik weet niet waar deze arts zijn waarnemingen vandaan haalde, maar met alle respect de spelers hadden amper kracht om de bal fatsoenlijk te raken.

Een speler die het van het Marokkaanse publiek en de bezoekers van deze site te verduren kreeg na de wedstrijd is Mounir El Hamdaoui. Dezelfde speler die eerder dit seizoen door ons allemaal werd geprezen om zijn spel bij AZ. Ik vind de kritiek niet terecht, want laten we niet vergeten dat Mounir op een eiland stond tegen Togo en nota bene zelf als spits de bal moest ophalen, terwijl Marokko negentig minuten lang op de helft van Togo speelde. Wel neem ik hem de gemiste kansen tegen Kameroen kwalijk. Hij had er in ieder geval eentje moeten maken. Ik hoop dat Lemerre niet zal luisteren naar de supporters en dat hij Mounir gewoon laat spelen in de komende wedstrijden.

U leest het goed, ik hoop dat Lemerre gewoon zal blijven in de komende wedstrijden. In mijn column na de wedstrijd tegen Gabon voor de Atlas-voetbal Magazine benadrukte ik erop dat de FRMF in het belang van het Marokkaanse voetbal dat het duo Lemerre en Fathi Jamal de tijd moeten krijgen. Op dit moment is er geen betere duo te bedenken. Het Marokkaanse publiek scandeerde tijdens de wedstrijden tegen Gabon en Togo om de naam Badou Zaki. De ex-bondscoach en international doet de Marokkaanse voetballiefhebber denken aan het succesvolle Afrika Cup in 2004 en het op een haar na missen van het WK in 2006. Maar wij moeten als supporters niet vergeten dat behaalde resultaten in het verleden geen garantie bieden voor de toekomst. En we moeten ook niet vergeten dat wij in het verleden vaak ontevreden waren om de selectiebeleid van Zaki, zijn verdedigende tactiek en zijn incidenten met legende Nourredine Naybet.

Waarom ik vind dat Lemerre moet blijven is, omdat hij bezig is met een team op te bouwen. We hebben eindelijk een bondscoach die zich niet laat misleiden door wensen van de spelers. Ik steun hem daarom ook in zijn gedrag tegenover de wannebe vedettes El Zhar en Dirar. De twee talenten die net komen kijken en denken dat ze een vedette zijn en dat zij Marokko op de rails kunnen nemen. Verder is Lemerre ook tot de wensen over gegaan van de Marokkaanse voetballiefhebber in het buitenland, want hij heeft spelers met dubbele nationaliteiten zoals Taarabt, El Hamdaoui en Benatia overtuigt om voor Marokko uit te komen. Hij haalde spelers die in de clinch lagen met de bond terug: Rabeh, Zemmama en Zaza. Aan de hand van Fathi Jamal mochten vele jongelingen van het Olympische team aansluiten bij het A-team van Marokko. Al deze stappen zijn tekenen voor het opbouwen van een team en als men een team opbouwt is het bijna onmogelijk om directe resultaten te boeken en moeten we realistisch zijn dat het WK in 2010 gewoon te ver is.

Lemerre moet daarom nu met de selectie gaan voor een plek bij de zestien Afrikaanse landen die aan de Afrika Cup in 2010 gaan deelnemen in Angola. In deze periode is verder ook wel goed nieuws gekomen. Een probleem wat het Marokkaanse voetbal jarenlang bezig hield lijkt opgelost te zijn doordat de Wereldvoetbalbond FIFA besloot om de leeftijdgrens om je ‘voetbalnationaliteit’ te wijzigen af te schaffen na een verzoek van Algerije. Geen mens bij de Marokkaanse bond die erover dacht om dat ook is te doen. Kortom Lemerre heeft meer mogelijkheden erbij en het Marokkaanse elftal kan spelers als Amrabat, Bakkal en Kaboul zeker gebruiken. Shoukran beste oosterburen!

Als laatste wilde ik nog reageren over de afwezigheid van Ouaddou en Chamakh. Ouaddou was een van de opvallendste afwezige in de selectie van Roger Lemerre. Hij zou er niet bij zitten vanwege zijn kritische (terechte) uitspraken. Vooraf vond ik het erg jammer dat Lemerre die besluit genomen heeft, omdat Marokko achterin een speler als Ouaddou zeker had kunnen gebruiken. Echter heeft Benatia zijn visitekaartje afgegeven voor in de komende interlands en daarom lijkt het beter dat Lemerre Ouaddou niet meer oproept. Ik vind namelijk dat je een speler als Ouaddou er alleen bij moet halen als je hem zeker wil gebruiken en niet dat je hem oproept en hem dan op de tribune zet. Zoiets verdient Ouaddou niet en daarom moet je hem beter thuis laten.

En dan over de nieuwe media hype van Marokko: Marouane Chamakh. Ik vind die hele hype overdreven en vind dat we niet net moeten doen alsof Chamakh een wereldspeler is die ons uit de nood kan helpen. Hij meent dat hij geblesseerd is en daarmee moeten we het doen en moeten we hem met rust laten. Laten we hopen dat hij in de komende interlands er wel bij is, want hij blijft natuurlijk wel een speler die Marokko goed kan gebruiken. Zo niet, dan wens ik hem het aller beste toe.