Column: Gun het de tijd

ormaal gesproken ben ik iemand, die dagen lang gaat piekeren na een verloren wedstrijd van Marokko. Tot mijn grote verbazing was ik na de wedstrijd tegen Togo aardig rustig, alsof ik er vrede mee heb als ze het WK niet halen. Ik ben namelijk net zoals mijn collega Mohammed Aknin ervan overtuigd dat het Marokko dat wij willen zien, tijd nodig heeft. Ik hoop dus ook van harte dat Roger Lemerre blijft.

De Franse oefenmeester is de eerste bondscoach die echt naar het volk luistert. Voor de komst van Lemerre moesten we het doen met tweederangs-spelers als Lembarki, Zerka en Kissi. Het is echter de input van Lemerre geweest die hier een einde aan heeft gemaakt. De Fransoos haalde de spelers die de fans wilden zien. En hij deed zelfs meer moeite dan nodig moet zijn voor andere spelers die helemaal niet voor Marokko willen uitkomen. Maar de mens raakt snel verwend en vergeet de veranderingen die werkelijk zijn doorgevoerd. Een nieuw team betekent namelijk niet alleen dat het qua namen omgegooid moet worden. De spelers moeten ook aan elkaar kunnen wennen. De tijd krijgen om elkaar aan te voelen en te begrijpen zonder een woord te hoeven zeggen. Mehdi El Moutaqui Benatia is één van de weinige die zich direct heeft kunnen aanpassen en later een grote leider kan worden op het veld. De man streed met inzet en trots voor zijn land. Met als mooiste moment het ‘ssst-gebaar’ richting zijn tegenstander.

Voetballen voor een nationaal elftal betekent dat je dingen moet kunnen opofferen. Je trots en ego opzij zetten en realiseren dat mensen trotser dan ooit te voren naar je zullen kijken doordat jij je eigen behoeftes op een tweede plek zet. Een Nabil Dirar bijvoorbeeld moet blij zijn dat hij nog de kleuren Rood & Groen mag zien, laat staan dragen. Enige tijd geleden gaf de speler van Club Brugge nog aan dat hij een fout had gemaakt door voor België te willen spelen. Nog geen jaar later laat hij zijn team in de steek. Als ik hem was zou ik me diep schamen. Want ieder ander had zijn mond gehouden en er alles aan gedaan om weer geaccepteerd te worden door het Marokkaanse volk. In het bijzonder moet hij júist Lemerre dankbaar zijn, die in moeilijke tijden de klappen wilde opvangen voor Nabil en hem steunde door hem toch weer op te roepen.

Na de wedstrijd ben ik niet op de website geweest, want ik wilde even mijn gevoelens en gedachte op een rij zetten. De volgende dag kon ik het toch niet laten en ging ik meerdere fora langs om de meningen te lezen. Het feit dat ik het niet een dag eerder deed is omdat ik de drang heb om dan overal op te reageren. Als men zich een dag afzondert dan is het gemakkelijker om die drang te beheersen.

Net zoals tijdens de wedstrijd zag ik in die reacties mensen roepen om Zaki. Maar laten we nou eerlijk zijn: wat heeft deze man voor elkaar gekregen? Een finale op een Afrika Cup, waar je met lege handen naar huis ging? Als ik denk aan Marokko als voetballand dan zie ik een mix van Marokko zelf en Egypte. Marokko is kwalitatief beter, maar aan de houding van de Egyptenaren kunnen ze nog een puntje zuigen. Die mensen weten waarvoor ze er staan en ze weten wat de prioriteiten zijn. Ik denk dat Marokko dat heel erg mist. Een man als Badou Zaki zal daar geen aangename verandering in kunnen brengen. Marokkanen zijn over het algemeen minder gedisciplineerd. Een Zaki, die zijn spelers tijdens de kwalificatiewedstrijd tegen Tunesië (2005) dwong om te eten tijdens de Ramadaan, is in mijn ogen niet de juiste man hiervoor. En net als Lemerre heeft hij ook zijn tactische beperkingen. Hoe Lemerre Regragui afgelopen zaterdag in het veld bracht, zo deed Zaki dat met nog drie minuten te gaan tegen Tunesië (2005) met Boussaboun. Tarik Sektioui werd zelfs buiten de basiself gelaten omdat hij niet wilde eten. En Tarik is toch een aardig gedisciplineerde speler. Ik vraag me af hoe moeilijk Badou het dan wel niet zou hebben met de minder gedisciplineerde. De mensen die om van Hanegem roepen snap ik dan ook niet. Een tijd geleden had ik hem ook graag gezien, maar nadat ik heb gezien hoe hij met druk omgaat (FC Utrecht) weet ik dat hij niet geschikt zou zijn. Het is ook nog eens een trainer die niets met de pers te maken wilt hebben en dat kan niet met fans als wij.

Wat me ook opviel aan de reacties op het internet, is het benoemen van Marouane Zemmama tot Man of the Match. Als je die titel krijgt omdat je een bal op de paal schoot dan kunnen mensen, die de wedstrijd niet hebben gezien, simpel invullen hoe de rest van het elftal was. Zemmama speelde naar mijn weten zijn slechtste partij voor Marokko tot nu toe. Vooral in de eerste helft leed de middenvelder veel balverlies. Ik ben gecharmeerd van deze speler, maar tegen Kameroen en Togo liet hij het niet zien. Benatia en El Ahmadi waren voor mij de spelers die er ver bovenuit staken tegen Togo.

Om terug te komen op de bondscoach: Het is erg gemakkelijk om alles op hem af te schuiven. Maar wij als fans moeten ook naar onszelf eerlijk durven zijn. Toegeven dat we het soms niet zo goed zien als we zelf denken. Het is moeilijk om een fout toe te geven, maar zolang we niet eerlijk naar onszelf zijn zullen we ook nooit tevreden zijn met het Marokkaanse elftal. Dus vraag jezelf eens af of je eerlijk bent naar jezelf. Ik denk namelijk dat maar weinig van ons dat zijn. We roepen om spelers. Die worden ons gegeven en als deze faalt dan roepen we om een andere. En zo blijven we doorgaan in dat cirkeltje. Op die manier hoeven we onze beperkingen in onze visie niet toe te geven. Ik vergelijk dat met wat een struisvogel doet. Zodra hij zijn kop in het zand steekt en niets kan zien, denkt deze ook onzichtbaar te zijn voor anderen. Het is slechts een kwestie van tijd dat hij erachter komt dat dit niet het geval is.

De spelers die er nu staan moeten in de toekomst het elftal worden. Met natuurlijk de aanvulling van onder andere Boussoufa, Chamakh, Taarabt en Alloudi. Want we moeten ons ook realiseren dat de bondscoach weinig aanvallende mogelijkheden had tegen Kameroen en Togo door de blessures. Als je met dit team verder gaat en Lemerre de tijd geeft, dan kan er nog iets heel moois gaan groeien. Wordt Lemerre ontslagen, zoals velen van ons dat willen, dan zijn we misschien nog verder van huis dan toen de bond hem aanstelde als bondscoach. Dus ik hoop echt dat Lemerre aanblijft in samenwerking met Jamal Fathi. Lemerre is natuurlijk niet de jongste meer en om met deze visie te werken naar 2014 is Jamal Fathi de persoon die het eventueel zou kunnen opvangen.

Ik wil graag afsluiten met iets wat me ook is opgevallen als ik zo met jongens praat of als ik reacties lees op het internet. Ik ben er volledig van overtuigd dat ons ‘oog’ hier en daar kwaad aansticht. Dat is ook niet gek, want het liefst zien we De Atlasleeuwen goed presteren zodat ook wij trots kunnen zijn op ons nationale elftal. Haast elke Marokkaan heeft dat gevoel en ik denk dat haast iedereen kippenvel krijgt bij het volkslied. Dat is iets wat in ons zit en er niet snel uit te krijgen is. Maar tegelijkertijd is dat ook onze valkuil. Want zodra het fout gaat dan schelden we erop los. Velen van ons schelden al voordat de wedstrijd überhaupt aan de gang is.

Zo kan ik ook als voorbeeld de penalty van El Hamdaoui aanhalen. In eerste instantie wil ik duidelijk maken dat ik geen fan ben van zijn houding nadat hij werd gewisseld. Maar dat is een ander punt.. Waar het me nu om gaat is dat die jongen al geen kans had toen hij de bal op elf meter neerlegde. Want ik denk dat bij ruim de helft van de mensen de gedachte door het hoofd ging: ‘Als je mist dan ben je echt een mongool/ezel/flapdrol/pannenkoek’ of welk woordje je ook graag in praktijk brengt… Sommigen zeiden het waarschijnlijk hardop.. Laten we vooral niet de sabab (reden) zijn van de slechte prestaties, maar onze broeders het goede gunnen en hopen op een betere toekomst. Masha’Allah 3alaykoum oe ie koen khayr incha’Allah.