Interview: Mohammed Sinouh

Maandag 12 december 2011
In Amsterdam hebben Atlas-Lions.nl reporters Youssef Aghmir en Youssef Ghazouani afgesproken met Mohammed Sinouh. In Theatercafé Mozaiek in Bos en Lommer, verwachten de twee heren de broer en zaakwaarnemer van Khalid Sinouh. Wanneer iedereen aan de koffie zit, kan het interview beginnen.

Mohammed Sinouh: ‘De kwalificatie in Afrika is lastig. Je wint niet zomaar eventjes. En vergis je niet in de corruptie in Afrika. Je kunt zomaar een scheidsrechter krijgen die omgekocht is, en alles tegen je fluit.’

Kun je even in een paar zinnen vertellen wie je bent, en hoe het dagelijkse leven van een zaakwaarnemer eruit ziet?
In een paar zinnen? Poeh, zal het proberen. Mijn naam is Mohamed Sinouh en ik ben sinds 1996 spelersmakelaar. Ik heb zelf een jaar of zeven jaar betaald voetbal gespeeld bij Haarlem en Sparta Rotterdam voordat ik in dienst trad bij de Top Sports Group (TSG), een groot sportmarketing en managementbureau van Maarten de Vos. Ik heb daar alle facetten van sportmarketing en management geleerd in verschillende sporten. We begeleidden destijds niet alleen voetballers maar ook bijvoorbeeld schaatsers zoals Rintje Ritsma, Ids Postma en Marianne Timmer. Zwemmers Pieter van den Hoogenband en Inge de Bruijn. In het wielrennen Michael Boogerd en vele anderen. De TSG heeft later ook de Sanex schaatsploeg opgezet en wat later de TVM schaatsploeg. Ook de zwemploeg van Philips werd door hun in het leven geroepen. Maar ook evenementen zoals het Nederlands Kampioenschap Wielrennen. Als het om sportmarketing en management gaat ben ik dus breder opgeleid dan enkel voetbal. Ik heb daarnaast ook drie jaar een rechtenstudie gevolgd aan de UvA maar helaas nooit afgemaakt. Toen ik jaren later mijn eigen zaak begon heb ik me wel gespecialiseerd in voetbal. Eén van de eerste voetbaltransfers die door mijn bemiddeling tot stand kwam was die van Ali El Khattabi van Sparta naar SC Heerenveen.

Was het uw bedoeling om een zaakwaarnemer te worden?
Nee, absoluut niet. Ik was destijds voetballer bij Sparta en deed op maandag en donderdag, wanneer ik kon uiteraard, altijd mee aan het rondootje/positiespel met Sjaak Swart en wat andere voetballers/oud-voetballers en trainers bij Zeeburgia. Ik doe dat nog wanneer ik daar de tijd voor heb. Het is nu ongeveer 20 jaar dat ik daar kom. Maarten de Vos, waar ik eerder over sprak, kwam daar ook. Maarten was een pionier in sportmanagement. Hij was samen met Cor Coster (de wijlen schoonvader van Johan Cruijff) de eerste commerciële zaakwaarnemer in Nederland. Misschien wel in Europa. Begin jaren 70 brachten zij al Johan Cruijff en Johan Neeskens naar FC Barcelona. Zij behartigden de zaken voor zowat het hele Nederlandse elftal van 1974 en 1978. Hun bureau heette Inter Football en werd later een onderdeel van de Top Sports Group. Maarten wilde een keer met mij praten. Ik dacht meteen: “Hij heeft een club voor me”, want ik voetbalde nog. Toen ik echter bij hem op kantoor kwam begon hij me te vertellen dat hij wist dat ik naast het voetbal een rechtenstudie volgde. Hij liet me weten dat hij me al een poos op de trainingen bekeek en hij zag dat ik uit het juiste hout ben gesneden. Vervolgens bood hij me een baan aan. Ik heb toen een paar maanden bedenktijd gevraagd, maar uiteindelijk zei mijn gevoel dat ik het moest doen. Inmiddels is dat alweer ongeveer 16 jaar geleden. Als ik er aan terugdenk dan is het echt apart gelopen.

Hoe kijk je terug op de afgelopen zestien jaar en hoe ziet jouw dag eruit?
Zoals het in het leven gaat: pieken en dalen. De voetbalwereld is een heel hectisch wereldje. Ik denk dat je pas na een jaar of vijf/zes weet hoe het er echt aan toegaat. Als je jong bent dan denk je dat je de wijsheid in pacht hebt, maar met mijn ervaring weet ik dat ik in mijn beginperiode eigenlijk helemaal niets wist! Tegenwoordig heb je zoveel agenten, maar de agenten die echt zaken doen blijft een select groepje. Dat was zo en dat is nog steeds zo. Je hebt honderden zaakwaarnemers maar de meesten hebben een gewone 9-5 baan en doen het ernaast. Die kunnen niet opboksen tegen de grotere bureaus. Mijn dagelijkse werkzaamheden bestaan uit vooral veel bellen. Uiteraard ben ik veel onderweg. Afspraken met clubs, spelers of andere bevriende agenten. Je kunt niet zeggen hoe een dag eruitziet want elke dag is anders in dit vak. Zo houd je bijvoorbeeld alles in de gaten. Ook wat jullie bijvoorbeeld allemaal schrijven. Internationale kranten, websites, wat speelt er? Wie mag er weg, wie is er ontevreden? Op het moment dat iemand weggaat, of hij zit op een schopstoel, dan moet jij inspringen. De kunst is het natuurlijk te weten voordat het in de kranten staat.

Beschouwt u die wereld ook als een harde wereld qua zaakwaarnemers onderling, als het om spelers gaat?
Uiteraard maar ik ben zo opgevoed dat ik altijd met mezelf bezig ben en niet met wat anderen doen. Ik ben best een ‘loner’ en volg altijd mijn eigen weg. Ik gun iedereen het beste en anderen moeten vooral doen wat voor hen het beste is. Na zoveel jaar in de voetballerij dan wordt je wat rustiger en vooral zelfbewuster. Door ervaring op te doen zie je dingen aankomen en weet je hoe daarmee om moet gaan. Toen ik pas begon jaagde ik mezelf erg op. Dat komt ook door de leeftijd uiteraard. Al heb ik rond 2007 ook mijn dip in de voetballerij gehad. Een totale burn-out. Ik overwoog om te stoppen. Niet omdat het niet goed ging met het werk, maar omdat ik het voetbal gewoon zat was. Ik zat er toen al meer dan tien jaar in als spelersmakelaar en als je ook nog eens de jaren als voetballer erbij optelt dan besef je dat je hele leven alleen maar voetbal, voetbal en nog eens voetbal is geweest. Daarnaast is het werk veeleisend en vraagt het privé veel van je. Echter op een gegeven moment gaat het toch weer kriebelen. Het is toch voetbal en dat is mijn leven. Ik zit m’n hele leven in deze sport. Ik ben een voetballer geweest en als ik dit werk niet had gedaan, dan was ik misschien wel trainer geworden. Langzamerhand ga je naar steeds meer wedstrijden en nu gaat het weer helemaal vanouds en heb ik het drukker dan ooit.

Je behartigt de belangen van vele voetballers. Welke namen staan er bij u onder contract?
Onder contract vind ik een naar woord. Houd het maar op begeleiden of de zaken behartigen. Ik behartig de zaken voor veel voetballers, waar nog nooit een contract aan te pas is gekomen, omdat het in mijn vak om vertrouwen gaat. Dan zegt een contract mij niet zoveel. Een naam die het publiek natuurlijk kent is Nordin Amrabat. Maar ook Ronnie Stam van Wigan Athletic, en Cheick Tiote die ik van FC Twente naar Newcastle United heb gebracht. Sekou Cisse bij Feyenoord niet te vergeten. Ik heb Nordin Boukhari naar Turkije gebracht en ook mijn broertje (Khalid Sinouh). Verder begeleid ik in Turkije zo’n 10 Turkse spelers die in de Turkse Superliga voetballen. Een bekende voor Marokkanen is denk ik wel de Algerijnse international Karim Ziani, die inmiddels in Qatar voetbalt. Maar ook een speler zoals Laurent Delorge van Roda JC, die ik al begeleid vanaf zijn 18de. Inmiddels zo’n 12/13 jaar. Ik vind het wel genoeg zo anders doe ik andere spelers tekort en dat wil ik niet. In het verleden heb ik bijvoorbeeld de grote Marokkaanse spelers Mustapha Hadji en Youssef Chippo onder mijn hoede gehad.

Klopt het dat een zaakwaarnemer nog steeds de belangen behartigt van een speler na zijn carrière?
Ja, maar dat hangt er eigenlijk ook vanaf wat die speler gaat doen na het voetbal. Yassine Abdellaoui was een speler van me, maar ook een vriend. Die blijf je dan bijstaan. Een vriendschapsband ontstaat natuurlijk vaak als je lang met iemand werkt, en dat is normaal.

Zijn er ook jeugdspelers van wie u de belangen behartigt, waarvan u denkt: later zullen jullie echt veel van hem horen.
Jawel, maar moet ik dat nu op een website gaan zetten? Dan ga ik onnodig druk op die jongens zetten en dat wil ik niet. Jullie hebben gezien hoe het met Aissati is gegaan. Iedereen zei meteen: ‘’Dat is ‘m! Die gaat bij Barcelona voetballen’’, maar nu zit hij op de bank bij Ajax. Bij Tarik Oulida was dat in het verleden hetzelfde verhaal. Laat die jongens lekker voetballen en als ze er doorkomen dan merken jullie dat vanzelf wel (glimlacht).

In 2006 zei je het volgende in de Volkskrant: ‘We zijn de paria’s van de samenleving. Er wordt op ons ingebeukt. Een bevolkingsgroep die in de verdrukking zit vecht zich omhoog via de sport.’ Hoe kijk je er tegenwoordig naar. Ben je nog steeds van dezelfde mening?
Ja, dat klopt. Dat heb ik in 2006 gezegd en ik sta er nog steeds achter. Ik trok die vergelijking met de Afro- Amerikanen in de Verenigde Staten. Er wonen zo’n 350.000 Marokkanen in Nederland op een bevolking van 16 miljoen. Dus zo’n 2% van het totaal, maar als je het percentage Marokkaanse profvoetballers in Nederland bekijkt in relatie tot het geheel dan is dat extreem hoog! In het voetbal scoren wij heel goed.

We worden nog steeds op de één of andere manier zoals jij zei onderdrukt qua negatieve publiciteit.
Er was een poos dat ik er zelf doodziek van werd. Je hoefde maar de TV aan te doen, radio te luisteren of een krant te openen of het ging maar over Marokkanen. Ik zeg niet dat alles goed is bij ons maar er werd maar op ons ingebeukt als bevolkingsgroep. Voortdurend! Dat bedoelde ik in 2006 en daardoor ontstaat er een overlevingsdrang. Ik ga het ten koste van alles laten zien. Dat uit zich in bijvoorbeeld sport. Maar neem nou Nasrdin Dchar, die acteur die laatst de Gouden Kalf won. Een perfect voorbeeld van wat ik in 2006 bedoelde. Eerste wat hij zegt is: ik ben een Marokkaan en heb een f****** Gouden Kalf! Zo van: “Niet gedacht he, klootzakken!” (Sorry voor mijn taalgebruik). Dat zie je in Amerika ook. De NBA zit het vol met zwarte basketballers.

Maar 2006 was wel iets harder dan nu, of is het volgens u nog steeds hetzelfde?
Nee, helemaal niet. Nederland is rechtser geworden. De samenleving is rechts geworden.

Maar zie je dat ook terug in het voetbal? Bij elke topclub speelt er wel een Marokkaanse jongen.
Laat ik het anders zeggen. Als je bijvoorbeeld naar de KNVB kijkt, en je kijkt naar de jeugdelftallen. Dus Jong Oranje, Oranje -18, Oranje -17 en ga zo maar door. Als je daar de coaches bekijkt, dan zitten daar geen enkele Marokkaanse coach bij. Dus daar wij zijn ondervertegenwoordigd. Dat is geen afspiegeling van de KNVB als bond. Eredivisie: Geen (Nederlands) Marokkaanse coaches. Wij hebben al een eerste stap gezet. Qua voetballers/sporters zijn we goed vertegenwoordigd, nu moeten we nog in het kader goed vertegenwoordigd worden, dat is weer iets anders. Mohamed Allach is een van de eersten. Ik heb hem een paar weken geleden gesproken daarover, en die wil ook daar verandering in brengen binnen de KNVB. Als jij elftallen hebt met voornamelijk Surinaamse en Marokkaanse jongens, en je coaches zijn allemaal blank dan is dat geen afspiegeling. Je moet ook mensen hebben die het cement zijn tussen de stenen. Die de verschillende culturen begrijpen.

Het Marokkaanse publiek kent jou voornamelijk van de rol die je hebt gespeeld als algemeen coördinator van de MarocProfs. Waarom is dit geen jaarlijks terugkerende evenement? Heeft het voornamelijk te maken met de rellen?
Voor mij persoonlijk wel maar als iemand anders het wil gaan doen dan is hij/zij daar vrij in. Ik heb meerdere wedstrijden georganiseerd voor de Marokkaanse gemeenschap in Nederland. MarocProfs tegen Ajax voor het goede doel was daar één van. Maar ook bijvoorbeeld Marokko tegen FC Utrecht in de Galgenwaard. Deze wedstrijden hadden geen commerciële inslag. De eerste wedstrijd van MarocProfs tegen Ajax was om geld in te zamelen voor een aardbeving in Al Hoceima. En de wedstrijd tegen FC Utrecht was gewoon leuk om het nationaal team van Marokko eens in Nederland te hebben. Daar was ik trots op, dat het mij gelukt was. Echter was de wedstrijd tegen FC Utrecht voor mij ook een persoonlijk breekpunt. Ik had zoiets van dat doe ik nooit meer. Je wilt iets doen voor de Marokkaanse gemeenschap, voor de Marokkaanse voetballiefhebbers en wat krijg je ervoor terug? Dat ik mijn eigen relaties stond kapot te maken waar ik mijn brood mee moest verdienen. Je denkt toch niet dat de directeuren van de ArenA of de Galgenwaard na zulke wedstrijden blij zijn met meneer Sinouh? Met MarocProfs hebben we iets unieks gedaan. De eerste wedstrijd van een team Marokkaanse professionals in Nederland. En dan voor 25.000 Marokkanen in de ArenA. Daarna organiseer je nog een wedstrijd met het nationale elftal van Marokko tegen FC Utrecht. Er zijn dan rellen in de binnenstad van Utrecht, mensen hebben zelfs bakstenen door hun voorruit in de huiskamer gekregen. Dat was dus niet meer voor herhaling vatbaar.

Anno 2011, is dat nog steeds geen optie?
Ik weet het niet. Je doet iets voor de supporters, want Marokko is echt onze passie. Wij zijn trots op ons land. Ik heb heel veel tijd en energie in MarocProfs gestoken. Ook in de wedstrijd tegen FC Utrecht. Ik wilde ook laten zien, dat wij iets kunnen organiseren. En qua organisatie stond er ook zeker wat. Alles georganiseerd door vrijwilligers, helemaal niemand kreeg betaald. We zijn daar echt maanden mee bezig geweest.

Maar zag je het dan niet aankomen voor de wedstrijd?
Je spoort gewoon niet als je dat doet. Al helemaal niet tijdens een benefietwedstrijd, waar geld wordt opgehaald voor Marokkanen in Marokko die net een verschrikkelijke aardbeving achter de rug hebben. Als je dan de halve ArenA gaat afbreken dan ben je niet goed bij je hoofd. Je moet weten dat we ongeveer tussen de 10 en 15 duizend euro schade hadden destijds. Dat is gewoon van de opbrengst afgegaan! Je moet je ook nog realiseren dat we de ArenA aangeboden kregen tegen kostprijs, omdat het voor een goed doel was. Normaal zit daar een veel hogere prijs aan. Heel veel mensen hebben gezegd: “Verschillende kosten berekenen we niet door.” De Gemeente Amsterdam, onder leiding van Job Cohen (nu PvdA) heeft garant gestaan voor het bedrag waarvoor wij de ArenA mochten huren. Dat was weliswaar de kostprijs, maar dat was nog steeds 65000 euro. Dus de (Nederlandse) gemeenschap heeft ons heel erg geholpen om geld in te zamelen voor onze slachtoffers in Marokko. En wat geven wij terug? Je breekt de halve ArenA af. Een aantal dagen na de wedstrijd hadden we een evaluatie met de directie van de ArenA. Kun je begrijpen hoe je je dan voelt als mensen ‘hun huis’ ter beschikking hebben gesteld om geld op te halen voor “jouw goede doel” en jij dat huis dan afbreekt?

Toch speelde Marokko daarna nog tegen Sparta. Hebben jullie destijds niet overwogen om dat niet te doen, in verband met de ArenA?
Ja, dat was het jaar daarop. Dat was met Mohamed Allach, en toen gebeurde hetzelfde.

Had alleen Mohamed Allach de wedstrijd georganiseerd, of was jij daar ook bij betrokken?
Mohamed Allach heeft het georganiseerd. Ik heb meegeholpen door spelers zoals Naybet en Hadji naar Nederland te halen. En dan weer hé. Bij de eerste keer denk je: “Het is misschien een incident.” En daarna gebeurt het nog een keer. En dan nog de wedstrijd tegen FC Utrecht, dat was tijdens de Ramadan. Dan denk je bij jezelf: “Weet je, het houd een keer op.”

Dat is eigenlijk wel jammer, want als je het vergelijkt met de SuriProfs, dan is dat een jaarlijks terugkerende evenement.
Daar is het een gemoedelijke sfeer. Mensen komen gewoon om naar voetbal te kijken, lekker te eten en er gezellig samen met elkaar een groot feest van te maken.

Een kleine groep verpest het voor de grote groep…?
Ja, dat klopt. Maar dat is helaas bijna altijd zo in het leven en soms moest ik er nog aan denken. Ik kwam wat foto’s tegen. Het was echt iets unieks, want je speelt tegen Ajax met wereldtoppers als Ibrahimovic, van der Vaart, Maxwell en Sneijder in één elftal. Dat zijn toch echt grote namen hoor. We hebben ook nog eens gewonnen, onvergetelijk.

Je bent een man van vele werelddelen. Je moet voor je beroep veel reizen. Zie je een verschil qua manier van voetballen tussen Afrika, en de andere werelddelen?
Ja, 100%. Ik ben in alle vijf de werelddelen geweest en natuurlijk is er een verschil in speelstijl.

En wat is het verschil?
Afrikaans voetbal is heel opportunistisch. Veel fysiek als ik het heb over landen als Nigeria, Congo, Ghana. Het noordelijke deel van Afrika, voornamelijk de Maghreblanden (Marokko, Algerije, Tunesië, Libië en Mauritanië ) is weer anders

En wat als we het over de verschillen tussen Brazilië en Marokko hebben?
Wij worden wel eens de Brazilianen van Afrika genoemd. Ons voetbal speelt zich af op het middenveld. Veel korte passen, het tikkie-takkie voetbal van Barca daar houden Marokkanen van. Het niveau is echter hard achteruit gegaan de laatste 10/15 jaar. Als je het aan mij vraagt ligt het probleem van het Marokkaanse voetbal, de afgelopen jaren, voornamelijk de agenten die hun spelers naar het Midden-Oosten brengen. Dat is ons grootste probleem op het moment. Toen ik dit werk begon, toen was dat nog niet zo. Het was een droom van een voetballer om van Marokko naar Europa te gaan. Jongens zoals Naybet, El Hadrioui, Abrami en Chippo zijn naar Europa gegaan, en hebben zich daar doorontwikkeld. En dat zag je terug in het Marokkaanse elftal. Nu gaat een groot talent, bijvoorbeeld Soufian Alloudi destijds, naar de Emiraten (Al-Aïn). En een paar jaar later hoor je niks meer van hem.

Maar is het niet zo dat ze door de club worden gedwongen om te gaan?
Dat zou kunnen, maar velen kiezen voor het geld. Ik volg het Marokkaanse voetbal ook, en natuurlijk zijn er spelers bij waar ik van denk: die wil ik hierheen halen, als er een mogelijkheid bestaat. Maar door de bedragen die er in het Midden-Oosten worden geboden, is het onmogelijk. Het is een groot probleem in Marokko. De Marokkaanse competitie, hoe hard sommige mensen op jullie website ook schreeuwen dat we een geweldige competitie hebben maar dat vind ik dus niet. Onze beste voetballers zijn momenteel in Europa actief en zijn daar geboren en opgeleid. De topclubs in Marokko zijn misschien subtop of middenmoot Eredivisie. Als ze tien keer hier spelen tegen een Eredivisieclub, dan zullen ze 70, 80% van de duels verliezen. Op een goede dag zullen ze misschien winnen, dat is het probleem met het Marokkaanse voetbal. Als je echter kijkt naar de Marokkaanse jeugdploegen. 15, 16, 17 jaar, die zijn gelijkwaardig en anders beter dan de Hollandse jeugdploegen. Vooral op het technische gebied, maar je moet daar dan wel weg. Dat is in Amerika precies hetzelfde. Je hebt heel veel talentvolle Amerikaanse spelers tot een bepaalde leeftijd, maar daarna moeten zij weg uit de Major League Soccer. De MLS is niet sterk genoeg, daar kun jij je niet ontwikkelen. Marokkaanse voetballers, tactisch is het een groot drama, maar technisch is het goed. Maar zoals ik aangeef, tactisch kun je scholen.

Binnenkort zal de Afrika Cup van start gaan. Wat zijn jouw verwachtingen van het Marokkaanse elftal?
Het is heel lastig te zeggen. Er is een probleem dat wij hebben bij de nationale selectie. Wij hebben hele talentvolle spelers. Als je tegen mij zou zeggen dat Marokko in Parc des Princes in Parijs, of in Stade De France tegen Brazilië speelt, dan zeg ik meteen dat je niet bang hoeft te zijn dat we afgeslacht worden. We kunnen zo mee, maar dit is Afrika. Je gaat naar het zuiden, speelt op een dramatisch veld en de weersomstandigheden zijn anders. Dat is ons probleem. Waarom doet Egypte het al jaren goed? Egypte is jarenlang Al-Ahly geweest. Spelers uit Egypte, die gewend zijn in Afrika te spelen. En bij ons komen jongens, die hier geboren zijn. Of het nou Assaidi is, of Chamakh. De ene komt van Arsenal, de andere van Montpellier en de andere weer van SC Heerenveen. En die jongens gaan dan in Gabon spelen! Ik ben daar geweest en dan zie je het probleem. Je vraagt jezelf af: Hoe ga je daarmee om? Stel Marokko weet zich te kwalificeren voor het WK, geloof me dan worden we de verassing van het WK. Maar die kwalificatie in Afrika, dat is lastig. Je wint niet zomaar eventjes. En vergis je niet in de corruptie in Afrika. Je kunt zomaar een scheidsrechter krijgen die omgekocht is, en alles tegen je fluit. Je speelt op een veld waar jij bij wijze van spreken je hond niet eens op uitlaat. Wordt de Afrika Cup in Tunesië gehouden, dan is dat een ander verhaal, maar Gabon, tja….

Hoe kijk jij er als zaakwaarnemer naar zo een toernooi? Zit je bijvoorbeeld voor de tv om bepaalde spelers in de gaten te houden, of kijk je echt als supporter van Marokko?
Naar wedstrijden van Marokko kijk ik in ieder geval als supporter en bovendien ken je de spelers al van haver tot gort. Als je bij de tegenstander een goede speler ziet rondlopen, dan let je daar uiteraard wel op.

Nordin Amrabat heeft laatst met de LG-Cup meegedaan. Hij werd daarna verkozen tot beste speler van dat toernooi. Hoe groot is de kans dat hij wordt geselecteerd voor de Afrika Cup?
Ik ga er vanuit dat hij gewoon wordt geselecteerd.

Er is waarschijnlijk een transfer komende van Amrabat naar Galatasary in januari. Dat is tevens het begin van de Afrika Cup. Is het dan wel handig voor Amrabat om met de Afrika Cup mee te doen?
Iedereen weet het, en het is geen geheim: Galatasaray wil hem graag hebben maar hij speelt nog bij Kayserispor en het getuigt niet van respect naar Kayserispor als ik daar nu uitspraken over ga doen. Nordin komt graag uit voor zijn land, heeft veel moeite gedaan om te switchen via de FIFA dus als hij wordt opgeroepen, dan wordt hij opgeroepen hé. Dat weten de clubs want dat zijn de FIFA reglementen

Hoe groot is de kans dat Amrabat naar Galatasaray gaat? Kayserispor heeft in een persbericht verklaard, dat Amrabat definitief niet aan Galatasaray wordt verkocht.
Het lijkt mij niet verstandig om daar nu een uitspraak over te doen. Deze materie ligt heel gevoelig en de tijd zal het uitwijzen. Zoals wij Marokkanen zeggen: Koulchi maktab!

De Marokkaanse competitie is dit seizoen begonnen met professionalisering. Is het voor jou geen ideale markt om het te verkennen, want veel spelers zoals Naybet, Hadrioui, Fertout en Chippo zijn afkomstig uit de Marokkaanse competitie.
Ik volg de Marokkaanse competitie niet intensief. Ik pak af en toe een wedstrijdje mee als ik een tip krijg. Het probleem wat je hebt met de Marokkaanse spelers is dat je hebt te maken met verschillende niet- EU-regel s voor voetballers in Europa. In sommige landen is het bijna onmogelijk om binnen te komen. Stel ik zie een talentvolle speler van 21 jaar in Marokko en ik denk dat het wat zou kunnen zijn voor bijvoorbeeld FC Twente. Een klein contract om mee te beginnen voor het eerste jaar en dan proberen zoveel mogelijk minuten te maken. Dat kan hier niet, omdat hij volgens de Nederlandse regels een contract moet krijgen dat zo’n 500.000euro waard is voordat hij een werkvergunning krijgt. Onmogelijk in Nederland. In Engeland heb je ook een regel. Je komt als niet EU-speler alleen binnen als je 75% hebt gespeeld van de A- interlands van je land en dat in de laatste twee jaar.

Maar een club als bijvoorbeeld Heracles. Die scouten wel in Brazilië, maar niet in Marokko…
Vergis je niet, heel veel Brazilianen hebben een Europees paspoort. Ze beschikken vaak over een Spaans of Italiliaans paspoort of anders regelen ze er wel één zoals laatst in Italie bij een schandaal naar voren kwam betreffende valse paspoorten.

Jij als zaakwaarnemer kan toch wel talenten in Marokko scouten, en die dan onderbrengen bij bepaalde clubs?
De competitie in Marokko is niet te vergelijken met Brazilië. Het is Brazilië. Het zijn allemaal golfbewegingen. In 1994 speelde Nigeria top op het WK, en toen wilde iedereen Nigerianen hebben. De ‘98 selectie van Marokko was ook hot. Hoeveel Marokkanen van die generatie zijn niet naar het buitenland vertrokken? De laatste jaren waren een dip. Daarom is het ook goed voor Marokko om op een WK aanwezig zijn, en niet alleen op een Afrika Cup. Ook voor mij als zaakwaarnemer wordt het makkelijker om clubs te overtuigen om die kant op te gaan. Het nationale elftal is toch wel het uithangbord van het land. Jullie weten zelf dat toen Finidi George bij Ajax speelde, en Nigeria het heel goed deed op het WK, er overal Nigerianen in Europese competities rondliepen. Die waren toen hot, maar nu niet meer. Dat is de situatie waar Marokko nu in verkeert.

Wat is voor jou een ideale markt om te verkennen als zaakwaarnemer?
Die heb ik niet. Ik heb geleerd dat je in elke markt, toptalenten kunt vinden. Zelfs op de Faeröer eilanden kan er een talent geboren worden. Landen zoals Hongarije, voormalig Joegoslavië, de Balkan landen, daar zit voetbal wel in het bloed. Dat zit in de genen, daar worden altijd voetballers geboren. Maar een Bryan Ruiz bijvoorbeeld, die komt uit Costa Rica. Als je tien jaar geleden tegen mij zou zeggen dat er een topvoetballer uit Costa Rica zou komen, en zijn naam Bryan Ruiz is, dan zou ik meteen tegen je zeggen: hou toch eens op man… Maar dat kan je niet zeggen want je gaat me ook niet vertellen dat er geen topper in China rondloopt: 1,5 miljard mensen. Chinezen/Aziaten zijn echter wel heel volgzaam, qua karakter. Om te slagen als profvoetballer, moet je wel een hard karakter en een sterke eigen wil hebben. Maar aan de andere kant, Park van Manchester United is ook een Zuid- Koreaan.

Wat vindt je van het niveau van de Marokkaanse spelers in de Eredivisie?
Het niveau van de Marokkaanse spelers is goed en zal alleen maar beter worden! Het niveau van de Eredivisie gaat echter wel achteruit. Als je het vergelijkt met toen ik voetbalde in het begin van de jaren ’90, is het gewoon een wereld van verschil. Als je toen tegen Ajax speelde, dan speelde je tegen de wereldkampioen. Dat was Ajax op dat moment. En nu is de Eredivisie een opleidingsdivisie geworden. Nederland leidt op voor het buitenland maar, dat is ook logisch want je kunt nooit concurreren met grotere landen. Dat is de wet van de cijfers: hoe meer mensen, hoe meer geld. Nederland is wel een goed opleidingsland. Het is ook het enige land in de wereld waar je binnen vijf minuten een voetbalclub of veld vind, waar je ook bent. Dat realiseer jij je pas als je erover gaat nadenken. Dat zie je nergens anders in de wereld, en dat is de kracht van Nederland.

En als we specifiek gaan kijken naar vroegere spelers in de Eredivisie?
De eerste Marokkaan in de Eredivisie was Aziz Doufikar. Daarna had je een hele tijd niets, en toen kwam mijn generatie begin jaren 90. Je had bijvoorbeeld bij Willem II al een Marokkaanse enclave met El Farougi, Abdellaoui en Bouchlal. Wij waren de voorlopers van de huidige generatie.

En hoe kijk je naar deze generatie?
Zij hebben het makkelijker dan wij. Wij hadden niemand, we moesten alles zelf uitzoeken. Geen zaakwaarnemers, niemand die je kon uitleggen hoe het wereldje in elkaar zit. De jongens van nu lopen in een shirt rond met Afellay, of Aissati. Wij hadden vroeger geen rolmodel. Dat is nu makkelijker.

En kun je een Assaidi bijvoorbeeld niet vergelijken met een Yassine Abdellaoui?
Yassine was een geweldenaar, een goede speler. Hij is destijds naar Rayo Vallecano in Spanje verkocht. Als je in die tijd naar het buitenland vertrok, naar de Spaanse Primera Division, dan was je een topper. Nu gaan de toppers naar het buitenland, maar ook de subtoppers, en wat weer daaronder valt. Iedereen vertrekt nu naar het buitenland. Het is niets bijzonders meer.

Wij danken Mohammed Sinouh voor het realiseren van dit interview